Artykuł 35 Konwencji o prawach dziecka

Państwa-Strony będą podejmowały wszelkie kroki o zasięgu krajowym, dwustronnym oraz wielostronnym dla przeciwdziałania uprowadzeniom, sprzedaży bądź handlowi dziećmi, dokonywanych dla jakichkolwiek celów i w jakiejkolwiek formie.

Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności

4 listopada 1950 r. państwa członkowskie Rady Europy przyjęły Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W sprawach dotyczących uprowadzeń rodzicielskich szczególne znaczenie ma jej artykuł 8, dotyczący prawa do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego.

Konwencja haska z 1980 r.

Konwencja dotycząca cywilnych aspektów uprowadzenia dziecka za granicę ustanawia system współpracy między Umawiającymi się Państwami. Każde z nich wyznacza organ centralny, który współpracuje z organami centralnymi innych państw w sprawach bezprawnego uprowadzenia lub zatrzymania dziecka. Do organu centralnego można zwrócić się między innymi o pomoc w uzyskaniu powrotu dziecka albo w wykonywaniu prawa do odwiedzin.

Prawo międzynarodowe nie wyłącza stosowania właściwych przepisów krajowych. Postępowanie w konkretnej sprawie prowadzone jest przed właściwymi organami państwa, w którym dziecko się znajduje, zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami proceduralnymi i materialnymi.